این روز ها کم کم دارم از زندگی نا امید میشم.به این نتیجه هم رسیدم که اینجا هیچوقت به اون زندگی که میخوام نمیتونم برسم.جایی زندگی میکنم که هیچکس سر جای خودش نیست.بهایی که برای هر چیزی میدیم چندین برابر جاهای دیگه است در ازای کیفیت مزخرف اون.من خودم به عاشق تکنولوژی های جدید هستم ولی وقتی میبینم تو ایران اصلا عرضه نمیشه و یا اگر هم بشه اون طور که باید نمیشه از امکانت اون استفاده کرد.مثلا تو همین فروم های خارجی یه سوالی کرده بودم در مورد تکنولوژی تصویر و این چیزها تو تلویزیون های جدید پرسیده بودم ولی همه میگفتن که چون تو ایرانی به دردت نمیخوره.یا دیگه محصولات کامپیوتری شرکت اپل و استیو جاب عزیز که آدم رو جون به سر میکنه(شرکت محبوب همکار عزیزمان ژنرال) یا تو ایران نیست یا اگر هم باشه اونقدر گرون میشه که نمیشه تهیه کرد.یا همین مخابرات همراه اول خودمون.هزینه بالا ولی کیفیت پایین.اینترنت سرعت پایین با این همه محدودیت.یه برف میاد گاز نصف کشور قطع میشه.امتحانها گند میزنه به هرچی برنامه ریختی.پودر ماشین لباسشویی میشه دونه ای دو هزار تومن...دیگه هیچی بقیه رو ولش کن فقط مینویسم که یکم اعصابم آروم بشه.