میگویند عشق را با یک لبخند آغاز میکنند.

با یک بوسه یه اوج میرسانند

و با قطره اشکی پایان میدهند.

اینچنین است پایان عشق؟

تنها احساسی که انسان را زنده نگه میدارد؟

 

امشب بعد از مدت ها از اون شبهایی بود که دوست دارم.یعنی یک شب بارونی.هر چند که دیروز صبح  هم زیر بارون موندم و خیس شدم یجورایی هم سرما خوردم.اما امشب بارونیم رو تنم کردم و با یه چتر زدم از خونه بیرون.چه هوای خنکی.مدت ها بود که هوای پاک رو تنفس نکرده بودم.همیشه بوی نم بارون رو دوست داشتم.بوی برگهای خیس.خاک نم خورده.انگار شهر داشت نفس میکشید.مدت ها تو خیابون قدم میزدم.از کنار یه کلیسا هم رد شدم که انگار شمع ها در آغوش کشیده بودنش.زیبا تر از همیشه شده بود.هر جا که میرفتم صدای قطره های بارون همراهم بود.دلم براشون تنگ شده بود.

پاک باشید

            مثل باران.

یکسالی هست که مرد بارانی در این حوالی مینویسد.

مینویسد و میخواند و باز هم مینویسد.

اولین بار ها همیشه به یاد ماندنی بودند و هستند.

همونقدر که آخرین بار ها تلخ و باز هم به یاد ماندنی هستند.

بعضی وقتها دلم میخواست که خارج از کشور زندگی میکردم.یه کشوری تو اروپای غربی یا امریکای شمالی.دلم میخواست که مثل اونها ژانویه و کریسمس رو از نزدیک ببینم و حس کنم و بدونم که این درخت کاج کنار شومینه که با لامپ های رنگارنگ و نوارهای رنگی تزیین شدخ و پایینش هم یکسری بسته های کادو هست مال منه.یا اینکه پاپا نوئل های تو خیابون رو که به همه لبخند میزنن رو ببینم و یا تو فروشگاه های بزرگ چرخ میزدم و انواع شکلات و قهوه ها رو همراه با یک کتاب واسه تعطیلات کریسمس میخریدم.و منتظر میشدم تا پاپانوئل توی جورابهای رنگی و بزرگی که کنار شومینه گذاشتم هدیه خودش رو بگذاره.

اما همینکه به یکسری از روزهای مهم و عید های خودمون میرسیدم نظرم کاملا عوض میشه.دلم میخواد سراپا ایرانی باشم.تو شب چهار شنبه سوری .یا عید نوروز.و یا مثل امشب.

یعنی شب یلدا.اصلا دلم نمیخواست که هیچ جای دنیا باشم.دلم میخواد خونه مادر بزرگم باشم و با بقیه شب یلدا رو سر کنیم.

بی تو هر شب                               

                                                      شب یلداست.